тэтраплегі́я
(ад тэтра- + гр. plege = удар)
мед. параліч чатырох канечнасцей, звычайна пры пашкоджанні шыйнага аддзела спіннога мозгу.
тэтрапле́ктран
(н.-лац. tetraplektron)
аднаклетачная жоўта-зялёная водарасць сям. плеўрахлоравых, якая трапляецца ў планктоне азёр, рэк, сажалак, лужын, канаў.
тэтрапо́ды
(гр. tetrapodes)
зборная група наземных пазваночных, пачынаючы з амфібій і заканчваючы млекакормячымі; чацвераногія.
тэтра́ркус
(н.-лац. tetrarcus)
каланіяльная сіне-зялёная водарасць сям. кокабактрэйных, якая трапляецца ў планктоне азёр.
тэтра́рх
(лац. tetiarcha, ад гр. tetrarches)
правіцель тэтрархіі ў Стараж. Грэцыі і Рымскай імперыі.
тэтра́рхія
(лац. tetrarchia, ад гр. tetrarchia)
1) падзел улады паміж чатырма правіцелямі ў Стараж. Грэцыі і Рымскай імперыі;
2) акруга, якая падначальвалася ўладзе тэтрарха.
тэтраспо́ра
(н.-лац. tetraspora)
каланіяльная зялёная водарасць сям. тэтраспоравых, якая трапляецца ў стаячых вадаёмах (лужах, сажалках, невялікіх азёрах, канавах).
тэтра́струм
(н.-лац. tetrastrum)
каланіяльная зялёная водарасць сям. сцэнедэсмавых, якая трапляецца ў сажалках, рэках і азёрах.
тэтратамако́кус
(н.-лац. tetratomococcus)
каланіяльная зялёная водарасць сям. дыктыясферыевых, якая пашырана ў планктоне азёр, рэк.
тэтра́фіс
(н.-лац. tetraphis)
лістасцябловы мох сям. георгіевых, які расце ў цяністых і вільготных лясах на гнілых пнях, ламаччы.