Verbum

тэліяспараміцэ́ты

(н.-лац. teliosporomycetidae)

падклас базідыяміцэтаў, для якога характэрна ўтварэнне ў цыкле развіцця тэліяспораў, што пасля стадыі спакою прарастаюць у базідыі; пашыраны па ўсім зямным шары; паразіты раслін.

тэло́м

(ад гр. telos = канец)

канцавы цыліндрычны ўчастак цела прымітыўных наземных вышэйшых раслін.

тэломерыза́цыя

[ад гр. telos = канец + полі)мерызацыя]

утварэнне палімернага злучэння, калі да некалькіх малекул ненасычанага злучэння далучаецца адна малекула насычанага злучэння.

тэлу́р

(н.-лац. tellurium, ад лац. tellus, -luris = Зямля)

хімічны элемент, крохкі серабрыста-шэры метал; выкарыстоўваецца як дабаўка да сплаваў, для вулканізацыі каўчукоў і інш.

тэлуры́ды

(ад тэлур)

хімічныя злучэнні тэлуру з металамі, крышталічныя рэчывы.

тэлу́рый

(лац. tellus, -luris = Зямля)

прыбор, які наглядна паказвае рух Зямлі вакол Сонца і сутачнае вярчэнне Зямлі вакол сваёй восі.

тэлуры́чны

(ад лац. tellus, -luris = Зямля);

т-ыя лініі — цёмныя лініі ў сонечным спектры, якія ўзнікаюць пры паглынанні святла атамамі хімічных элементаў, што ўваходзяць у склад зямной атмасферы.

тэ́льфер

(англ. telpher, ад гр. tele = далёка + phero = нясу)

машына для паднімання і гарызантальнага перамяшчэння грузаў, таль (гл. талі) з электрычным прыводам.

тэ́ма

(гр. thema)

1) прадмет апісання, адлюстравання, даследавання, размовы (напр. т. рамана, т. даклада);

2) асноўны матыў музычнага твора (напр. т. з варыяцыямі);

3) лінгв. аснова слова на тэматычны галосны (напр. чыта- ў слове чытаю).

тэма́тыка

(ад гр. thema, -atos = тэма)

сукупнасць, кола тэм.