Verbum

зато́плены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад затапіць.

зато́птвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да затоптваць.

зато́птваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да затаптаць.

зато́р ​¹, ‑у, м.

1. Скучанасць людзей, транспарту або іншых прадметаў, якія перамяшчаюцца ў адным напрамку, а таксама затрымка руху ў месцах такой скучанасці; пробка (у 2 знач.). Пранесліся савецкія бамбардзіроўшчыкі, неўзабаве ў галаве калоны пачуліся выбухі. Утварыўся затор. Гурскі. Каб рэгуліроўшчык ведаў, што там затор, «пробка», ён бы ўсе машыны пусціў у аб’езд, па другой вуліцы. Жычка. // Скопішча крыг на рацэ вясной, бярвення ў час лесасплаву і пад. Воддаль чуліся гулкія выбухі — гэта ўзрывалі заторы [лёду] ля моста і ніжэй па рацэ. Хадкевіч. Увесь лес, які ішоў з вярхоўяў ракі, трэба было прапусціць так, каб ні адно бервяно не засталося на беразе і каб не ўтваралася затораў. Чарнышэвіч.

2. перан. Разм. Затрымка ў рабоце. — Не вырас яшчэ свой лес, а таму і з будаўніцтвам заторы. Лупсякоў.

зато́р ​², ‑у і ‑а, м.

Спец.

1. ‑у. Сумесь, прызначаная для браджэння пры вырабе гарэлкі, піва і інш.

2. ‑а. Колькасць брагі, якая пераганяецца за адзін раз для атрымання гарэлкі, а таксама гарэлка, атрыманая ў выніку такой перагонкі. Радзівон выгнаў.. аж два заторы. Прыдалася гарэлка добрая. Сачанка. — Выгналі адзін затор, я хапануў першака — і мора па калена. Навуменка.

зато́ргацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.

Пачаць торгацца.

зато́ргаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Пачаць торгаць.

зато́ркаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Разм. Пачаць торкаць.

зато́ркваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да заторкнуць.

зато́ркнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак., што.

Разм. Тое, што і заткнуць. Заторкнуць газету за ручку дзвярэй.

зато́рны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да затору ​² (у 1 знач.). Заторны чан.