запанібра́цтва, ‑а, м.
Разм. Бесцырымоннасць у абыходжанні; фамільярнасць.
запанікава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; зак.
Пачаць панікаваць.
за́панка і за́пінка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.
Засцежка для манжэтаў і каўняра мужчынскай сарочкі. Недалужна-сіратліва матлялася ля каўняра адшпіленая запанка. Шынклер. З рукавоў пінжака высунуліся белыя шырокія манжэты з перламутравымі запінкамі. Баранавых.
запано́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да запанаваць (у 1, 3 знач.).
за́пань, ‑і, ж.
Спец. Прыбярэжная частка ракі, агароджаная змацаваным бярвеннем для затрымкі і сартавання сплаўнога лесу, а таксама і сама агароджа. [Васіль] сышоў з кручы да самай вады і так па беразе пайшоў да запані, дзе ўдалечыні чарнеў буксір. Краўчанка. Дружу з халоднай рэчкай быстраю, — Плыты да запані ганяю. Хведаровіч.
за́пар, прысл.
Разм. Непасрэдна адзін за адным, без перапынку. Раман Дзянісавіч працаваў на заводзе па дзве змены запар, а то і цэлымі суткамі не пакідаў цэх. Хадкевіч.
запа́рачны, ‑ая, ‑ае.
Які прызначаны, служыць для запарвання, запаркі. Запарачная камера.
запа́рванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. запарваць — запарыць.
запа́рвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да запарыцца.
2. Зал. да запарваць.