Verbum

зану́дзіць, ‑іць; безас. зак.

Пачаць нудзіць.

зану́длівы, ‑ая, ‑ае.

Пагард.

1. Слабы, заняпалы, непрыглядны. Занудлівы чалавек.

2. Дакучлівы, шкадлівы. Хацелася кінуць млын, Адэлю, дачку і гэтага занудлівага пана, які надакучаў павучаннямі. Асіпенка.

зану́каць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Пачаць нукаць.

занумарава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад занумараваць.

занумарава́ць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе.

Зак. да нумараваць.

занумаро́ўвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да занумароўваць.

занумаро́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да занумараваць.

занура́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.

Незак. да занурыцца.

занура́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да занурыць.

зануры́цца, ‑нуруся, ‑нурышся, ‑цурыцца; зак., у што.

Разм.

1. Паглыбіцца, апусціцца. Плуг глыбока занурыўся ў зямлю. // перан. Цалкам аддацца якой‑н. рабоце. Занурыцца ў кнігі.

2. Залегчы, зарыцца ў што‑н. І штодня — Ад працы хоць і занурыцца, У пасцелі Мікіта раздзеты, Змрокам моўчкі, Ад сэрца любуецца Закурэлым ад дыму партрэтам. Чарот.