замо́ўкнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; пр. замоўк, ‑ла; зак.
1. Спыніць гаворку, спевы, крык і пад.; змоўкнуць, замаўчаць. Лабановіч замоўк і задумаўся. Колас. — Афіцэр... — ціха шапнуў Міколку дзед і замоўк. Лынькоў. // Спыніць стральбу (пра агнястрэльную зброю). Гарматы замоўклі. □ Грымнуў выбух, і кулямёт замоўк. Курто. // Спыніць перапіску з кім‑н., пераехаць пісаць куды‑н., каму‑н. Не піша сястра, замоўкла.
2. Перастаць гучаць, раздавацца (пра гукі). Даўно адпелі на дварах дайніцы, Замоўклі крыкі, смех, абрыўкі слоў — Скрозь ціха, ціха... Спіць сяло. Лойка.
3. перан. Сціхнуць, замерці; перастаць адчувацца (пра пачуцці). А вось радасць, што цвіце над краем, у юнацкіх сэрцах не замоўкне. Дубоўка.
замо́ўлены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад замовіць 1.
замо́ўчванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. замоўчваць — замаўчаць 2.
замо́ўчвацца, ‑ваецца; незак.
Зал. да замоўчваць.
замо́ўчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да замаўчаць 2.
замо́цны, ‑ая, ‑ае.
Разм. Занадта моцны. [Палавіна варот] адчынілася павольна і не зарыпела — замоцны быў штуршок. Пестрак.
замо́чак, ‑чка, м.
Памянш. да замок; маленькі замок.
замо́чаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад замачыць.
замо́чванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле дзеясл. замочваць (у 2, 3 знач.).
замо́чвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да замачыцца.
2. Зал. да замочваць.