Verbum

заруне́ць, ‑ее; зак.

Узышоўшы, зазелянець (пра пасевы, звычайна азімыя). Красавік прыйшоў. Палі Сонейка прыгрэла, І на леташняй раллі Жыта зарунела. Грахоўскі. // Пакрыцца рунню (пра засеяную ніву, поле і пад.). Не раз яшчэ Дняпру разліцца.., Палям калгасным зарунець І новым песням зазвінець. Зарыцкі.

зару́піцца, ‑плюся, ‑пішся, ‑піцца; зак.

Пачаць рупіцца.

зару́піць, ‑піць; безас. зак.

Пачаць рупіць.

зару́хацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.

Пачаць рухацца.

заруча́льны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да заручын, звязаны з абрадам заручын. Заручальны пярсцёнак.

зару́чаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад заручыць.

заруча́цца ​¹, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.

Незак. да заручыцца ​¹.

заруча́цца ​², ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.

Незак. да заручыцца ​².

заруча́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да заручыць.

зару́чка, ‑і, ДМ ‑чцы, ж.

Разм. Магчымасць атрымаць дапамогу, садзеянне; падтрымка, апека. — Ды гэта так! — Міхал уздыхае: — Але заручкі ён не мае. Яго паны не падтрымаюць, Бо на прымеце іншых маюць. Колас.

зару́чыны, ‑чын; адз. няма.

Абрад аб’яўлення каго‑н. жаніхом і нявестай. Спраўляюцца заручыны Вясельніцы засмучанай З вясёлым жаніхом. Купала.