надто́чаны 1, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад надтачыць 1.
надто́чаны 2, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад надтачыць 2.
надто́чванне 1, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. надточваць 1 — надтачыць 1.
надто́чванне 2, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. надточваць 2; надточка (у 1 знач.).
надто́чвацца 1, ‑аецца; незак.
Зал. да надточваць 1.
надто́чвацца 2, ‑аецца; незак.
Зал. да надточваць 2.
надто́чваць 1, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да надтачыць 1.
надто́чваць 2, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да надтачыць 2.
надто́чка, ‑і, ДМ ‑чцы, ж.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. надтачыць 2.
2. Тое, што і надстаўка (у 2 знач.). Мае хвацкія аўчынкі: з аднае могуць выйсці плечы без надточак. Баранавых.
надтрэ́снуты, ‑ая, ‑ае.
1. З невялікай трэшчынай. Надтрэснутая талерка. Надтрэснутае люстра.
2. перан. Які дрыжыць, хрыпіць (пра голас, гукі і пад.). Голас Ніканора знізіўся, стаў надтрэснутым і хрыплым. Бядуля.
надубе́цца, ‑еюся, ‑еешся, ‑еецца; зак.
Разм. Намерзнуцца. [Іван Іванавіч:] — А я на мантажы быў, надубеўся. За работай Мікалая Панчука назіраў. Мыслівец.
надубі́ць, ‑дублю, ‑дубіш, ‑дубіць; зак., што і чаго.
Прыгатаваць дубленнем нейкую колькасць чаго‑н. Надубіць скур.
наду́блены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад надубіць.
наду́льнік, ‑а, м.
Спец.
1. Шырокае сталёвае кольца на канцы дула. Важка несучы выносістыя ствалы з тоўстымі надульнікамі, грымелі самаходкі. Мележ.
2. Чахол, які надзяецца на дула. Зняць надульнікі.