Verbum

стык, ✂, м.

Месца злучэння, сутыкнення двух канцоў, дзвюх частак чаго-н.

• С. участкаў.
• С. панэлей.
• На стыку дзвюх эпох.

|| прым. стыкавы, ✂.

стыкавацца, ✂; зак. (спец.).

Цесна, шчыльна злучацца канцамі, часткамі.

• Касмічныя караблі стыкаваліся на арбіце.

|| наз. стыкоўка, ✂ і стыкаванне, ✂.

стыкаваць, ✂; зак. (спец.).

Цесна злучыць канцамі, часткамі.

• С. звёны пантоннага моста.

|| наз. стыкоўка, ✂ і стыкаванне, ✂.

|| прым. стыковачны, ✂.

стыкацца, ✂; незак. (разм.).

1. Мець сумежныя бакі, размяшчацца вельмі блізка, упрытык.

   • Канец поля стыкаецца з лесам.

2. Знаходзіцца дзе-н. які-н. час, прыпыняцца.

   • Дома прыходзіцца рэдка с.

3. перан. Быць звязаным з чым-н.; мець адносіны да чаго-н.

   • Нашы інтарэсы стыкаюцца даволі часта.

|| аднакр. стыкнуцца, ✂.

стыкаць, ✂; зак. (разм.).

Чым-н. вострым пакалоць у многіх месцах, усюды.

|| незак. стыкваць, ✂.

стылізаваць, ✂; зак. і незак.

Надаць (надаваць) чаму-н. прыкметы, рысы якога-н. стылю, выбранага за ўзор.

• С. арнамент.

|| наз. стылізацыя, ✂.

стылізатар, ✂, м.

Чалавек, які займаецца стылізацыяй.

|| прым. стылізатарскі, ✂.

стылізацыя, ✂, ж.

1. гл. стылізаваць.

2. Твор, якому нададзены характэрныя рысы пэўнага стылю.

стыліст, ✂, м.

Чалавек, які валодае майстэрствам літаратурнага стылю, піша добрым стылем.

|| ж. стылістыка, ✂.

стылістыка, ✂, ж.

Навука аб стылях мовы, а таксама раздзел тэорыі літаратуры, які вывучае стылі мастацкіх твораў.

|| прым. стылістычны, ✂.