Verbum

гума, ✂, ж.

Эластычны матэрыял, які атрымліваецца шляхам вулканізацыі каўчуку; рызіна.

|| прым. гумавы, ✂.

• Г. мячык (з гумы).
• Гумавая прамысловасць (па вырабу гумы).

гумаваць, ✂; незак.

Насычаць гумай, прарызіньваць.

гуманізм, ✂, м.

1. Гуманнасць, чалавечнасць у грамадскай дзейнасці, у адносінах да людзей.

2. Прагрэсіўны рух эпохі Адраджэння імя вызвалення асобы чалавека ад ідэйнага застою часоў феадалізму і каталіцызму.

|| прым. гуманістычны, ✂.

гуманіст, ✂, м.

Дзеяч або прыхільнік гуманізму.

|| прым. гуманісцкі, ✂.

гуманітарны, ✂.

1. Звернуты да асобы чалавека, да яго правоў і інтарэсаў.

   • Гуманітарныя праблемы.

2. Аб навуках: які звязаны з вывучэннем грамадства, культуры і гісторыі народа ў адрозненне ад прыродазнаўчых і тэхнічных навук.

   • Гуманітарная адукацыя.

|| наз. гуманітарнасць, ✂.

гуманітарый, ✂, м. (кніжн.).

Спецыяліст па гуманітарных навуках.

гуманны, ✂.

Чалавекалюбівы, дабрачынны, прасякнуты павагай да людзей.

• Гуманныя мэты.

|| наз. гуманнасць, ✂.

гумар, ✂, м.

1. Дабрадушна-жартаўлівыя адносіны да чаго-н.

   • Валодаць гумарам.
   • Пачуццё гумару.

2. У мастацтве: паказ якой-н. з’явы ў смешным, камічным выглядзе, калі пры гэтым знешне камічная трактоўка спалучаецца з унутранай сур’ёзнасцю.

   • Аддзел сатыры і гумару ў газеце.

|| прым. гумарыстычны, ✂.

гумарыст, ✂, м.

1. Аўтар або выканаўца гумарыстычных твораў.

2. Чалавек, які валодае пачуццём гумару (у 1 знач.).

|| ж. гумарыстка, ✂.

|| прым. гумарысцкі, ✂.

гумарыстыка, ✂, ж.

1. Сукупнасць гумарыстычных мастацкіх твораў.

2. Нешта смешнае, камічнае (разм.).

|| прым. гумарыстычны, ✂.

• Гумарыстычныя апавяданні.
• Г. часопіс.