Verbum

геа...

Першая частка складаных слоў, якая абазначае: звязаны з зямлёй, з навукай аб Зямлі, напр. геасфера, геабатаніка, геафізіка, геахімія.

геаграфія, ✂, ж.

Комплекс навук, якія вывучаюць паверхню зямлі з яе прыроднымі ўмовамі, размяшчэнне на ёй насельніцтва, эканамічных рэсурсаў.

• Фізічная г.
• Эканамічная г.

|| прым. геаграфічны, ✂.

геадэзіст, ✂, м.

Спецыяліст у галіне геадэзіі.

|| ж. геадэзістка, ✂.

геадэзія, ✂, ж.

Навука аб формах і памерах Зямлі, вымярэнні і паказе яе на планах і картах.

|| прым. геадэзічны, ✂.

геалогія, ✂, ж.

Навука аб гісторыі і будове зямной кары, аб пошуках радовішчаў карысных выкапняў.

|| прым. геалагічны, ✂.

геаметрыя, ✂, ж.

Раздзел матэматыкі, які вывучае прасторавыя адносіны і формы.

|| прым. геаметрычны, ✂.

геапалітыка, ✂, ж. (кніжн.).

Палітычная канцэпцыя, згодна з якой знешняя палітыка дзяржавы вызначаецца пераважна геаграфічнымі фактарамі, становішчам краіны, а таксама сама знешняя палітыка, што абапіраецца на такую канцэпцыю.

|| прым. геапалітычны, ✂.

гегеманізм, ✂, м. (кніжн.).

Палітыка, заснаваная на імкненні да панавання над усім светам, над іншымі краінамі і народамі.

|| прым. гегеманісцкі, ✂.

• Г. курс.

гегемон, ✂, м. (кніжн.).

Той, хто з’яўляецца галоўнай рухаючай і кіруючай сілай чаго-н.

гегемонія, ✂, ж. (кніжн.).

Перавага ў кіраўніцтве; кіруючая роля.