Verbum

спалатнець, ✂; зак. (разм.).

Стаць бледным, падобным на палатно (ад страху, бяды і пад.).

спалох, ✂, м.

Раптоўнае адчуванне страху, стан перапалоху.

• С. ахапіў прысутных.

спалучальны, ✂.

Які дазваляе спалучыць што-н., з’яўляецца вынікам спалучэннем чаго-н.

• Складаназлучаныя сказы са спалучальнымі адносінамі.
• С. рэфлекс.

|| наз. спалучальнасць, ✂.

спалучацца, ✂; незак.

1. гл. спалучыцца.

2. Дастасоўвацца адно да другога, гарманіраваць.

   • У карціне ўдала спалучаюцца святло і цені.

3. Уступаць у сувязь, уваходзіць у спалучэнне.

   • Прыметнікі спалучаюцца з назоўнікамі.

4. Служыць працягам адно другога; злучацца.

   • Два пакоі спалучаюцца са спальняй.

|| наз. спалучэнне, ✂.

спалучыцца, ✂; зак.

Злучыцца адначасова, аб’яднацца ва ўзаемнай адпаведнасці.

|| незак. спалучацца, ✂.

|| наз. спалучэнне, ✂.

спалучыць, ✂; зак.

1. Злучыць адно з другім, аб’яднаць.

   • С. тэорыю з практыкай.
   • С. фарбы, колеры.

2. каго-што-чым. Наладзіць сувязь з кім-, чым-н.

   • С. рэкі каналам.

|| незак. спалучаць, ✂.

|| наз. спалучэнне, ✂.

спальваць, ✂; незак.

Тое, што і паліць (у 1 знач.).

спальны, ✂.

Прызначаны для спання.

• С. вагон.

спальня, ✂, ж.

1. Пакой, дзе спяць.

   • С. для дачкі.

2. Камплект мэблі для такога пакоя (разм.).

   • Набыць спальню ў крэдыт.

спандэй, ✂, м. (спец.).

1. У антычным вершаскладанні: стапа з двух доўгіх складоў (схема –).

2. У сілаба-танічным вершаскладанні: стапа харэя або ямба са звышсхемным націскам (схема //); часцей сустракаецца на пачатку верша.

|| прым. спандэічны, ✂.