Verbum

прастаяць, ✂; зак.

1. Правесці або прабыць які-н. час стоячы.

2. Прабыць у бяздзейнасці, у прастоі.

   • Поезд прастаяў на раз’ездзе гадзіну.

3. Праіснаваць, не разбураючыся.

   • Гэты дом прастаіць яшчэ доўга.

|| незак. прастойваць, ✂.

прастой, ✂, м.

Вымушаная бяздзейнасць (рабочай сілы, механізмаў), непрадбачны перапынак у рабоце.

• Ліквідаваць лішнія прастоі тэхнікі.

|| прым. прастойны, ✂.

прастол, ✂, м.

1. Трон манарха.

   • Узысці на п. (стаць манархам).
   • Сядзець на прастоле (царстваваць).

2. Высокі стол, які стаіць пасярэдзіне царкоўнага алтара.

|| прым. прастольны, ✂.

• Прастольнае свята (у гонар святога, з імем якога звязана царква).

прастоланаследдзе, ✂, н. (кніжн.).

Парадак атрымання ў спадчыну прастола, улады манарха.

прастор, ✂, м.

1. Свабоднае, вялікае месца, абшар.

   • Стэпавы п.

2. Свабода, раздолле.

   • Дзецям тут п.

прастора, ✂, ж.

1. Адна з форм (поруч з часам) існавання матэрыі, якая бясконца развіваецца і характарызуецца працягласцю і аб’ёмам.

   • П. і час.

2. Працягласць, месца, неабмежаванае бачнымі памерамі.

   • Нябесная п.

3. Свабодны прамежак паміж чым-н., месца, дзе што-н. змяшчаецца.

   • Свабодная п. паміж сцяной і сталом.

|| прым. прасторавы, ✂.

прасторны, ✂.

Свабодны, не цесны.

• Прасторная хата.
• Прасторная сукенка.

прастраляць, ✂; зак.

Правесці які-н. час у стральбе.

прастрацыя, ✂, ж. (кніжн.).

Прыгнечаны стан, поўная абыякавасць да наваколля.

• Упадаць у прастрацыю.

прастрочваць, ✂; незак.

Тое, што і страчыць (у 1 знач.).