Verbum

упаляваць, ✂; зак.

Здабыць у час палявання.

• У. двух зайцаў.

|| незак. упалёўваць, ✂.

|| наз. упалёўванне, ✂ і упаляванне, ✂.

упамін, ✂ і упамінак, ✂, м. (разм.).

Тое, што і упамінанне.

упамінанне, ✂, н.

1. гл. упамянуць.

2. Паведамленне, заўвага, якія маюць дачыненне да каго-, чаго-н.

   • Пра гэту з’яву ёсць шматлікія ўпамінанні ў старых кнігах.

упамянуць, ✂; зак., ✂.

Назваць, закрануць мімаходам у размове, пры пералічэнні.

• У. чыё-н. імя.
• У. пра даўняе здарэнне.

|| незак. упамінаць, ✂.

|| наз. упамінанне, ✂.

упапад, прысл.

Дарэчы, слушна.

• Сказаць што-н. у.

упарадкавацца, ✂; зак.

1. Навесці ў сябе парадак, справіцца з чым-н.

   • У. ў хаце.

2. Пайсці на лад, наладзіцца.

   • Жыццё горада паступова ўпарадкавалася.

3. Стаць добраўпарадкаваным.

   • Горад упарадкаваўся.

|| незак. упарадкоўвацца, ✂.

|| наз. упарадкоўванне, ✂.

|| наз. упарадкаванне, ✂.

упарадкаваць, ✂; зак.

1. Прывесці ў парадак, навесці парадак дзе-н.; вырашыць; уладкаваць.

   • У. кнігі.
   • У. у хаце.
   • У. справы.

2. Добраўпарадкаваць.

   • У. гарадскія кварталы.

|| незак. упарадкоўваць, ✂.

|| наз. упарадкоўванне, ✂.

|| наз. упарадкаванне, ✂.

упартасць, ✂, ж.

1. гл. упарты.

2. Незгаворлівасць, імкненне рабіць што-н. толькі па-свойму, наперакор каму-н.

   • Пасварыцца з кім-н. з-за сваёй упартасці.

упарты, ✂.

1. Вельмі ўстойлівы, паслядоўны ў ажыццяўленні чаго-н., які ажыццяўляецца цвёрда і паслядоўна.

   • У. чалавек.
   • Упартая барацьба.
   • Аказваць упартае супраціўленне.

2. Незгаворлівы, які імкнецца рабіць толькі па-свойму, наперакор каму-н.

   • У. як асёл.
   • Факты — упартая рэч (супраць фактаў спрачацца бескарысна).

3. Які выражае ўпартасць, рашучасць.

   • Упартыя вочы.

4. перан. Зацяжны, непрымірымы.

   • Упартыя баі.

|| наз. упартасць, ✂.

упарціцца, ✂; незак.

Упарта не згаджацца на што-н., з чым-н.