Verbum

асяцёр, ✂, м.

Тое, што і асетр.

|| прым. асятровы, ✂.

асячы́, ✂ і асе́кчы, ✂; зак.

Тое, што і абсячы (абсекчы).

|| незак. асякаць, ✂.

асячы́ся, ✂ і асе́кчыся, ✂; зак.

1. Нечакана спыніць гаворку, запнуцца.

   • Яна раптам асеклася, пачырванела.

2. Пацярпець няўдачу ў; чым-н.

|| незак. асякацца, ✂.

ат, выкл.

1. Пры перадачы рашучасці, адчаю.

   • — Ат, усё роўна!

2. Пры перадачы бестурботнасці.

   • — Ат, што пра тое казаць.

3. Пры выказванні нязгоды, адмаўлення.

   • — Ат, не крывіце душой.

4. Пры выказванні прыкрасці, незадаволенасці.

   • — Ат, знайшлі каго слухаць!

ата́барыцца, ✂; зак. (разм.).

Уладкавацца дзе-н., размясціцца.

• Атабарыліся за лесам, абжыліся.

|| незак. атабарвацца, ✂.

ата́ва, ✂, ж.

Трава, што вырасла Ў той жа год на месцы скошанай.

|| прым. атаўны, ✂.

атава́рыцца, ✂; зак. (разм.).

Атрымаць належны тавар, а таксама ўвогуле купіць што-н.

|| незак. атаварвацца, ✂.

атава́рыць, ✂; зак. (спец.).

Выдаць ці атрымаць тавар (як выкананне якога-н. абавязацельства).

|| незак. атаварваць, ✂.

атаві́зм, ✂, м.

Праяўленне ў патомкаў прыкмет, што былі ўласцівы яго аддаленым продкам (звычайна пра з’явы выраджэння, ненармальнасці).

|| прым. атавістычны, ✂.

• Атавістычныя праяўленні.

ата́ка, ✂, ж.

1. Імклівы напад войск на праціўніка.

   • Адбіць атаку.

2. перан. Рашучы наступ (у спрэчцы, у гульні і пад.).