Verbum

аняме́лы, ✂.

1. Які стаў нямым, страціў здольнасць гаварыць.

2. Які стаў нерухомым.

   • А. стан.

3. Ціхі, пазбаўлены якіх-н. гукаў.

   • Анямелае поле.

4. Які страціў адчувальнасць, здранцвелы.

   • Анямелыя ногі.

|| наз. анямеласць, ✂.

аняме́чыць, ✂; зак.

Зрабіць падобным на немцаў па мове, звычаях.

|| незак. анямечваць, ✂.

|| звар. анямечыцца, ✂.

|| незак. анямечвацца, ✂.

|| наз. анямечанне, ✂.

ао́рта, ✂, ж.

Самая буйная, галоўная артэрыя, якая жывіць артэрыяльнай кроўю органы цела.

|| прым. аортавы, ✂, аортны, ✂ і аартальны, ✂.

апаві́ць, ✂; зак.

1. Абвіць, абматаць каго-, што-н. чым-н.

   • Стужка апавіла галаву дзяўчыны.

2. (1 і 2 ас. не ўжыв), перан. Пакрыць з усіх бакоў, ахутаць (дымам, туманам і пад.), ахапіць.

   • Лагчыну і лес апавіў туман.
   • Лёгкі сум апавіў сэрца.

|| незак. апавіваць, ✂.

|| звар. апавіцца, ✂.

|| незак. апавівацца, ✂.

апавяда́льнік, ✂, м.

Той, хто апавядае, расказвае што-н.

|| ж. апавядальніца, ✂.

|| прым. апавядальніцкі, ✂.

апавяда́льны, ✂.

Які апавядае што-н., апісвае якія-н. падзеі.

• А. жанр.
• А. сказ (у граматыцы: не пытальны).

|| наз. апавядальнасць, ✂.

апавяда́нне, ✂, н.

1. Невялікі мастацкі эпічны твор як жанр.

   • Зборнік апавяданняў.

2. Славеснае паведамленне пра якія-н. падзеі, з’явы.

   • Хлапчукоў захаплялі апавяданні камандзіраў пра ваенныя паходы.

апавяда́ць, ✂; незак.

Расказваць, паведамляць аб чым-н.

апавясці́ць, ✂; зак. (афіц.).

Паведаміць аб чым-н., давесці да ведама каго-н.

• А. усіх аб сходзе.

|| незак. апавяшчаць, ✂.

|| наз. апавяшчэнне, ✂.

|| прым. апавяшчальны, ✂.

апавяшча́льнік, ✂, м.

1. Той, хто апавяшчае, аб’яўляе што-н.

2. Традыцыйны персанаж класічных трагедый, які апавяшчае аб падзеях за сцэнай (уст.).

|| ж. апавяшчальніца, ✂.

|| прым. апавяшчальніцкі, ✂.