Verbum

выказнік, ✂, м.

1. У граматыцы: галоўны член сказа, які абазначае дзеянне ці стан прадмета, выражанага дзейнікам.

2. Тое, што і выразнік.

   • Францішак Багушэвіч — в. думак і спадзяванняў простага народа.

|| прым. выказнікавы, ✂.

выкалаціць, ✂; зак.

1. Уручную збольшага абмалаціць, абабіць.

   • В. жыта.

2. Спагнаць сілай, прымусам або з цяжкасцю атрымаць (разм.).

   • В. нядоімкі.

|| незак. выкалочваць, ✂.

выкалаць, ✂; зак.

1. Праткнуць чым-н. вострым.

   • В. вока.
   • Хоць вока выкалі (вельмі цёмна).

2. Зрабіць узор, малюнак і пад., праколваючы чым-н. вострым.

   • В. татуіроўку.

3. Высечы з сярэдзіны чаго-н. вострым.

   • В. кусок лёду.

|| незак. выколваць, ✂.

выкалупаць, ✂; зак.

1. Калупаючы, выняць.

   • В. разынку з булкі.

2. Калупаючы, зрабіць паглыбленне (разм.).

   • В. ямку.

|| незак. выкалупваць, ✂.

|| аднакр. выкалупнуць, ✂.

выкалупіць, ✂; зак.

Калупнуўшы, выняць.

|| незак. выкалупліваць, ✂.

|| аднакр. выкалупнуць, ✂.

выканальніцкі, ✂.

Тое, што і выканаўчы (у 2 знач.).

• Выканальніцкае майстэрства.

выканальны, ✂ (кніжн.).

Які можа быць выкананы.

|| наз. выканальнасць, ✂.

выканаўца, ✂, м.

Той, хто выконвае што-н. (гл. выканаць).

• В. работ.
• В. ролі Паўлінкі.
• Судовы в. (службовая асоба, якая ажыццяўляе рашэнні суда па выканаўчых лістах).

выканаўчы, ✂.

1. Які ажыццяўляе выкананне рашэнняў, пастаноў заканадаўчых органаў, практычна кіруе чым-н.

   • Выканаўчая ўлада.
   • В. камітэт.
   • В. ліст (дакумент, па якім ажыццяўляецца судовае рашэнне).

2. Які мае адносіны да выканаўцы — да таго, хто выступае з выкананнем якога-н. мастацкага твора.

   • Выканаўчае майстэрства.

|| наз. выканаўчасць, ✂.

выканаць, ✂; зак.

1. Ажыццявіць, здзейсніць (наказ, заданне, задуму і пад.).

   • В. план.
   • В. абяцанне.
   • В. загад.

2. Праспяваць, сыграць, станцаваць.

   • В. песню, танец.

|| незак. выконваць, ✂.

|| наз. выкананне, ✂.

• Праверка выканання.
• Прывесці ў выкананне.
• Культура выканання.