Verbum

тугавухі, ✂.

Які недачувае; глухаваты.

|| наз. тугавухасць, ✂.

тугадум, ✂, м. (разм.).

Чалавек, які марудна ўсведамляе, павольна думае.

|| ж. тугадумка, ✂.

тугаплаўкі, ✂.

Які плавіцца пры тэмпературы, што перавышае тэмпературу плаўленага жалеза.

• Т. метал.

|| наз. тугаплаўкасць, ✂.

тугі, ✂.

1. Моцна нацягнуты.

   • Тугая струна.

2. Да адказу напханы чым-н.; пругкі, ядраны.

   • Т. мяшок.
   • Т. качан капусты.

3. Які цяжка сціскаецца або расцягваецца.

   • Тугая спружына.

4. перан. Які заўсёды адчувае цяжкасці ў вырашэнні, выкананні чаго-н. (разм.).

   • Яму туга (прысл.) давалася работа.

◊

• Тугі на вуха (разм.) — глухаваты.

|| наз. тугасць, ✂.

тугрык, ✂, м.

Грашовая адзінка Манголіі.

туды, прысл.

У той бок, у тое месца; проціл. сюды.

• Калі ты паедзеш т. ?

◊

• Ні туды ні сюды (разм.) — ні ў той ні ў другі бок; ні з месца.

• Туды і назад — у абодва канцы.

тужлівы, ✂.

1. Прасякнуты тугой.

   • Т. настрой.

2. Які наганяе, выклікае тугу.

   • Тужлівая цішыня.

|| наз. тужлівасць, ✂.

тужурка, ✂, ж.

Форменная або дамашняя куртка, звычайна двухбортная.

|| прым. тужурачны, ✂.

тужыцца, ✂; незак. (разм.).

Напружвацца, рабіць фізічныя намаганні; старацца.

• Тужыўся падняць мех.

тужыць, ✂; незак.

1. Сумаваць, маркоціцца.

   • Жывуць багата і не тужаць.

2. Гараваць, перажываць якое-н. няшчасце.

   • Т. па сыне.

|| незак. патужыць, ✂.