Verbum

бунта́рства, ✂, н.

Рэзкае абурэнне, пратэст, якія суправаджаюцца непакорнасцю.

|| прым. бунтарскі, ✂.

• Б. дух.

бунтаўшчы́к, ✂, м.

Удзельнік бунту.

|| ж. бунтаўшчыца, ✂.

|| прым. бунтаўшчыцкі, ✂.

бунчу́к, ✂, м.

Дрэўка з прывязаным конскім хвастом як сімвал улады (у казацкіх атаманаў, украінскіх і польскіх гетманаў, турэцкіх пашоў).

|| прым. бунчуковы, ✂ і бунчужны, ✂.