Verbum

прачу́ць, -чу́ю, -чу́еш, -чу́е; -чу́ты; зак. (разм.).

1. Даведацца па чутках, размовах.

П. пра чыё-н. гора.

2. Пранікнуць пачуццём у сэнс чаго-н.

П. сэрцам усё, што здарылася.

прачына́цца гл. прачнуцца.

прачыні́цца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -ы́ніцца; зак.

Не поўнасцю адчыніцца.

Дзверы прачыніліся.

|| незак. прачыня́цца, -я́ецца.

прачыні́ць, -ыню́, -ы́ніш, -ы́ніць; -ы́нены; зак., што.

Не поўнасцю адчыніць.

П. дзверы.

|| незак. прачыня́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.

прачы́сціць, -ы́шчу, -ы́сціш, -ы́сціць; -ы́шчаны; зак., што.

1. Вычысціць унутранасць чаго-н.

П. канал ствала.

П. лес.

2. Правесці некаторы час, ачышчаючы што-н.

|| незак. прачышча́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е (да 1 знач.).

|| наз. прачы́стка, -і, ДМ -тцы, ж. (да 1 знач.) і прачышчэ́нне, -я, н. (да 1 знач.).

прачыта́нне гл. чытаць.

прачыта́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; зак., што.

1. гл. чытаць.

2. Правесці які-н. час чытаючы.

прачы́тваць, -аю, -аеш, -ае; незак., што (разм.).

Тое, што і чытаць (у 1 знач.).

Штодзень п. прэсу.

прачэ́рчваць гл. прачарціць.

прачэ́сванне гл. прачасаць¹.