прама́шка, -і, ДМ -шцы, мн. -і, -шак, ж. (разм.).
Тое, што і промах (у 2 знач.).
Зрабіць прамашку ў чым-н.
праме́жак, -жку, мн. -жкі, -жкаў, м.
Прастора або час, якія раздзяляюць што-н.
П. паміж дзвярамі і ложкам.
П. пяць гадоў.
праме́жкавы, -ая, -ае.
1. Які ўтварае сабой прамежак.
Прамежкавая адлегласць.
2. перан. Які займае сярэдняе становішча паміж чым-н.
Прамежкавая стадыя.
праме́жнасць, -і, мн. -і, -ей, ж.
Частка цела паміж заднім праходам і палавымі органамі.
|| прым. праме́жнасны, -ая, -ае.
праме́нны, -ая, -ае.
1. Які свеціцца праменямі.
Праменная энергія.
П. позірк (перан.).
2. Які ўзнікае ў выніку выпраменьвання якой-н. энергіі (спец.).
|| наз. праме́ннасць, -і, ж. (да 1 знач.).
праме́нь, -я, мн. -ме́ні, -ме́няў і -мяні, -мянёў, м.
1. Вузкая паласа святла, што ідзе ад якой-н. крыніцы святла ці прадмета, які свеціцца.
П. сонца.
П. надзеі (перан.).
2. Струмень у выглядзе пучка часціц якой-н. энергіі (спец.).
Рэнтгенаўскія прамені.
Цеплавы п.
|| прым. прамянёвы, -ая, -ае (да 2 знач.).
Прамянёвая энергія.
Прамянёвая хвароба (хвароба, якая выклікаецца радыеактыўнымі рэчывамі).
праме́ньваць гл. прамяняць.
праме́р, -у, м.
1. гл. прамераць.
2. мн. -ы, -аў. Памылка пры вымярэнні (спец.).
Дапусціць п.
праме́раць, -аю, -аеш, -ае; -аны; зак., што.
Вымераць, зрабіць вымярэнне чаго-н.
П. глыбіню возера.
|| незак. прамяра́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е і праме́рваць, -аю, -аеш, -ае.
|| наз. праме́рванне, -я, н. і праме́р, -у, м.
|| прым. праме́рны, -ая, -ае.