Verbum

прадзі́льшчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Рабочы, заняты вырабам пражы.

|| ж. прадзі́льшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

прадзіма́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; незак.

1. гл. прадзьмуць.

2. каго-што. Аб патоку паветра: дзьмуць наскрозь, абдзімаць з усіх бакоў.

Вецер прадзімае.

прадзіра́віцца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -іцца; зак. (разм.).

Зрабіцца дзіравым; знасіцца да дзірак.

Кашуля прадзіравілася.

|| незак. прадзіра́ўлівацца, -аецца.

прадзіра́віць, -ра́ўлю, -ра́віш, -ра́віць; -ра́ўлены; зак., што (разм.).

Зрабіць дзірку ў чым-н.; разарваць.

П. лодку.

П. штаны.

|| незак. прадзіра́ўліваць, -аю, -аеш, -ае.

прадзіра́цца гл. прадрацца, прадзерціся.

прадзіра́ць гл. прадраць, прадзерці.

прадзьму́хаць, -аю, -аеш, -ае; -аны; зак., што.

Прачысціць струменем паветра.

П. муштук.

|| незак. прадзьму́хваць, -аю, -аеш, -ае.

прадзьму́ць, -му́, -ме́ш, -ме́; -мём, -мяце́, -му́ць; -мі; -му́ты; зак.

1. што. Тое, што і прадзьмухаць.

2. безас., каго-што. Праняць ветрам, выклікаўшы ахаладжэнне.

Яго прадзьмула (прастудзіўся).

|| незак. прадзіма́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

прадзяўба́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; -а́ны; зак., што.

Тое, што і прадзяўбці.

|| незак. прадзёўбваць, -аю, -аеш, -ае.

прадзяўбці́, -дзяўбу́, -дзяўбе́ш, -дзяўбе́; -дзяўбём, -дзеўбяце́, -дзяўбу́ць; -дзёўб, -дзяўбла́, -ло́; -дзяўбі; -дзяўба́ны і -дзёўбаны; зак.

1. гл. дзяўбці.

2. што. Прабіць ударамі дзюбы.

3. што і без дап. Правесці які-н. час за дзяўбаннем.

|| незак. прадзёўбваць, -аю, -аеш, -ае (да 1 і 2 знач.).