Verbum

планшэ́т, -а, М -шэ́це, мн. -ы, -аў, м.

1. Плоская сумка з празрыстым верхам, у якой носяць карты.

2. Дошчачка на трох ножках, на якой умацоўваецца карта ці лінееная папера для здымкі мясцовасці (спец.).

3. Від камп’ютара, звычайна без клавіятуры, з сэнсарным уводам.

|| прым. планшэ́тны, -ая, -ае.

планшэ́тка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так, ж. (разм.).

Тое, што і планшэт (у 1 знач.).

пласкаго́р’е, -я, мн. -і, -яў, н.

Мясцовасць, размешчаная высока над узроўнем мора, з раўніннай або злёгку хвалістай паверхняй.

|| прым. пласкаго́рны, -ая, -ае.

пласкагру́ды, -ая, -ае.

3 плоскімі, дрэнна развітымі грудзьмі.

|| наз. пласкагру́дасць, -і, ж.

пласкагу́бцы, -аў.

Абцугі, канцы ў якіх (губы) маюць плоскую ўнутраную паверхню.

пласкадо́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак, ж. (разм.).

Пласкадонная лодка.

пласкадо́нны, -ая, -ае.

Які мае плоскае дно.

Пласкадонная лодка.

пласт, -а́, М -сце́, мн. -ы́, -о́ў, м.

1. Шчыльны, плоскі слой чаго-н.

Верхнія пласты глебы.

Пласты каштоўных выкапняў.

2. перан. Аднародная ў якіх-н. адносінах маса як частка чаго-н. (кніжн.).

Пласты насельніцтва.

Лексічны п.

◊

Ляжаць як пласт або пластом (разм.) — нерухома, не маючы сіл падняцца.

|| прым. пластавы́, -а́я, -о́е (да 1 знач.; спец.).

Пластавая горная парода.

П. вугаль.

пластава́ць, -ту́ю, -ту́еш, -ту́е; -ту́й; -тава́ны; незак., што.

Рэзаць, накладваць пластамі.

П. дзёран.

П. сена.

|| наз. пластава́нне, -я, н.

пластма́са, -ы, ж.

Пластычная маса.

Вырабы з пластмасы.

|| прым. пластма́савы, -ая, -ае.

Пластмасавыя талеркі.