надра́йваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да надраіць.
надра́нішні, ‑яя, ‑яе.
Разм. Які бывае перад надыходам раніцы. Надранішнія росы.
надра́нне, ‑я, н.
Разм. Час перад надыходам раніцы. І песня, як мора, арліным крылом будзіла ў надранні ружовыя скалы. Маракоў.
надра́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад надраць.
надра́паны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад надрапаць.
надра́паць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
1. чаго. Нарабіць драпін на чым‑н. Надрапаць на стале. Надрапаць палос на шыбе.
2. што. Разм. Неразборліва напісаць. Надрапаць ліст. Надрапаць заяву. // Напісаць што‑н. (звычайна хутка, паспешліва).
надра́пваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да надрапаць.
надра́ць, ‑дзяру, ‑дзярэш, ‑дзярэ; ‑дзяром, ‑дзераце; заг. надзяры; зак.
1. чаго. Аддзіраючы, нарыхтаваць нейкую колькасць чаго‑н. Надраць вязку лыка. □ З маладой ліпы [Алёшка] надраў кары. Якімовіч. // Навыдзіраць, навырываць; нарваць. Жанчыны надралі ў лесе дзеразы, упрыгожылі дугі, уплялі ў дзеразу чырвоныя стужкі. Місько. У густым лазняку [мы] знайшлі стары акон, надралі моху. Жычка.
2. чаго. Разрываючы на часткі, нарваць у нейкай колькасці чаго‑н. Надраць паперы. Надраць каснікоў.
3. чаго. Зняць абалонку з зярнят, ператвараючы іх у крупы. Надраць мяшок круп.
4. чаго. Нацерці на тарцы чаго‑н., натаркаваць. Надраць міску бульбы.
5. што. Разм. Начасаць, расчасаць скуру, нацерці яе чым‑н. цвёрдым. Надраць руку да болю. □ [Камлюк:] — Такая лазня — лепшы лекар... Па сабе адчуваю. Вось надраў венікам ногі, напёк — адразу палягчэла, быццам і не было ў іх праклятага раматусу. М. Ткачоў.
надро́бка, ‑і, ДМ ‑бцы; Р мн. ‑бак; ж.
Разм.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. надрабіць 1.
2. Прыробленая, надвязаная да чаго‑н. частка.
надро́блены 1, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад надрабіць 1.
надро́блены 2, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад надрабіць 2.