Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
авеёіклмнопрстуфхцчшыэюя
авеёіэюя

сцёбацца, ✂; незак. (разм.).

Сцёбаць сябе або адзін аднаго чым-н. гнуткім.

  • С. венікам у лазні.

сцёбаць, ✂; незак.

  1. Біць чым-н. гнуткім.

    • С. па спіне.
    • С. пугай.
    • С. дубцом па траве.

  2. Піць у вялікай колькасці (разм. неадабр.).

    • У кампаніі ён добра сцёбаў зуброўку.

  3. Хвастаць таго, хто рухаецца праз зараснік (прагаліны).

    • Галіны бяроз балюча сцёбалі па тварах.

|| аднакр. сцёбнуць, ✂.

|| звар. сцёбацца, ✂.

|| наз. сцёбанне, ✂.

сцёбнуць, ✂; зак.

  1. гл. сцёбаць і сцябаць.

  2. чаго. Выпіць добра (разм.).

    • Любіў хлапчына с. першачку.

  3. Украсці (разм.).

    • Нячысты быў на руку: мог, як бачыш, с. кашалёк.

сцёк, ✂, м.

  1. гл. сцячы.

  2. Месца, прыстасаванне, па якім сцякае вада.

    • Памыйны с.
    • Прамысловыя сцёкі.

|| прым. сцёкавы, ✂.

  • Сцёкавая труба.