Verbum

рэч, ✂, ж.

1. Асобны прадмет, выраб.

   • Антыкварная р.

2. Тое, што належыць да асабістай рухомай маёмасці.

   • Чамадан з рэчамі.
   • Цёплыя рэчы.

3. Пра творы навукі, мастацтва.

   • Ён напісаў цудоўную р.
   • Слабая р.

4. Нешта, нейкая з’ява, абставіны.

   • Складаная р. жыццё.
   • Дзіўная р.! (вокліч, які паказвае на моцнае ўражанне).
   • Называць рэчы сваімі імёнамі (гаварыць прама, не хаваючы ісціны).

|| прым. рэчавы, ✂.

• Р. мяшок.
• Р. доказ.
• Рэчавае права (маёмаснае права валодання рэчамі).
• Рэчавая хвароба (цяга да набывання рэчаў у 2 знач., набывальніцтва, рэчавізм).

рэчавізм, ✂, м. (неадабр.).

Цяга да рэчаў (у 2 знач.), да матэрыяльных каштоўнасцей на шкоду каштоўнасцям духоўным, набывальніцтва.

рэчаіснасць, ✂, ж.

1. гл. рэчаісны.

2. Аб’ектыўны свет з усёй мнагастайнасцю яго сувязей, быццё, навакольнае асяроддзе, становішча.

   • Літаратура адлюстроўвае р.

рэчаісны, ✂.

Які сапраўды існуе, рэальны.

• Р. факт.

|| наз. рэчаіснасць, ✂.

рэчка, ✂, ж.

Невялікая рака.

|| ласк. рэчачка, ✂ і рэчанька, ✂.

|| прым. рачны, ✂.

рэчыва, ✂, н.

Від матэрыі; тое, з чаго складаецца фізічнае цела.

• Арганічныя рэчывы.
• Выбуховыя рэчывы.

рэчытатыў, ✂, м. (спец.).

Напеўная размова ў вакальна-музычным творы.

• Чытаць рэчытатывам (нараспеў).

|| прым. рэчытатыўны, ✂.

рэчыўны, ✂.

Які складаецца з рэчыва, матэрыяльны.

• Р. свет.

○

• Рэчыўныя назоўнікі — у граматыцы: назоўнікі, якія называюць аднародную масу, рэчыва (напр., малако, жвір, тытунь).

|| наз. рэчыўнасць, ✂.

рэчышча, ✂, н.

1. Паглыбленне ў грунце, па якім цячэ вадзяная плынь.

   • Р. ракі.

2. перан. Напрамак, шлях развіцця чаго-н.

   • Накіраваць гаворку ў патрэбнае р.
   • У рэчышчы рамантычных традыцый.