Verbum

сястра, ✂, ж.

1. Кожная з дачок у адносінах да іншых дзяцей гэтых жа бацькоў.

   • Родная с.
   • Дваюрадная (стрыечная) с.

2. Асоба сярэдняга медыцынскага персаналу ў лячэбнай установе.

   • Медыцынская с.
   • Хірургічная с.
   • С.-гаспадыня (якая загадвае гаспадаркай, бялізнай, інвентаром і інш.).

◊

• Міласэрная сястра — медыцынская сястра, якая дапамагае хворым, раненым.

• Малочная сястра — дачка мамкі ў адносінах да выкармленых ёю чужых дзяцей, а таксама выкармленая дзяўчынка ў адносінах да дзяцей мамкі.

|| памянш. сястрыца, ✂ і сястрычка, ✂.

|| прым. сястрын, ✂ і сястрынскі, ✂.

сятчатка, ✂, ж.

Унутраная святлоадчувальная абалонка вока.

сяўба, ✂, ж.

1. гл. сеяць.

2. Пара, калі сеюць.

   • Пачалася с.
   • С. ярыны.

сяўруга, ✂, ж.

Каштоўная прамысловая рыба сямейства асятровых.

|| прым. сеўружыны, ✂.

сяўружына, ✂, ж.

Мяса сяўругі як ежа.

сячкарня, ✂, ж.

Сельскагаспадарчая машына для рэзкі саломы на корм, а таксама для здрабнення зялёнай масы раслін на сілас.

сячы, ✂ і секчы, ✂, незак.

1. Удараючы з размаху чым-н. вострым, раздзяляць на часткі, здрабняць.

   • С. дровы.
   • С. мяса.
   • С. лёд.

2. Падсякаючы, валіць на зямлю, аддзяляць ад асновы; ссякаць.

   • С. лес.
   • С. капусту.

3. Абчэсваць (камень; спец.).

   • С. камень.

4. Біць, караць розгамі, рэменем і пад.

   • Яго секлі розгамі.

5. Ліць моцна, струменямі; з сілай біць, хвастаць (пра дождж, град і пад.).

   • Цэлы дзень сячэ дождж.
   • Град сячэ збажыну.

6. Пра насякомых: кусаць (разм.).

   • Авадні і сляпні сякуць кароў.

7. перан. Выказвацца пра каго-, што-н. рэзка, рашуча.

   • С. праўду ў вочы.

8. Грызці, прагрызаць дзіркі (пра мышэй; разм.).

   • Мышы сякуць салому.

|| зак. пасячы, ✂, пасекчы, ✂, ссячы, ✂ і ссекчы, ✂.

|| аднакр. секануць, ✂.

|| наз. сячэнне, ✂.

сячыся, ✂ і секчыся, ✂, незак.

1. Біцца, весці бой.

   • С. на шаблях.

2. Рассякацца, быць пасечаным.

   • Косці сякуцца без асаблівых намаганняў.

3. Пра валасы: ламацца, расшчапляцца на канцах.

|| зак. пасячыся, ✂ і пасекчыся, ✂.

сячэнне, ✂.

1. гл. сячы.

2. Паверхня, плоскасць, па якой што-н. рассечана, разрэзана.

   • Падоўжанае с.
   • С. карнізаў з мармуру.
   • С. электрычнага проваду.

○

• Кесарава сячэнне — аперацыя вымання плода шляхам разрэзу брушной сценкі і маткі.