Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
авеёіклмнопрстуфхцчшыэюя
аворуыэ

стронга, ✂, ж.

Прэснаводная рыба з чырвонымі і чорнымі плямамі, якая водзіцца пераважна ў горных рэчках і азёрах; фарэль.

|| прым. стронгавы, ✂.

стронцый, ✂, м.

Хімічны элемент — лёгкі серабрыста-белы метал.

|| прым. стронцыевы, ✂.

строп​1, ✂, м. (разм.).

Стык бакоў страхі; вільчак.

строп​2, ✂, м. (спец.).

Устройства для захопу і падвешвання грузу да крука, скабы або чалавека, грузу да купала парашута, гандолы да дырыжабля, аэрастата.

  • Аўтаматычны с.

строфіка, ✂, ж.

Раздзел паэтыкі, які вывучае віды, будову строф.

строчаны, ✂.

Вышыты строчкай; выстрачаны.

  • С. пояс.
  • С. каўнер.

строчка, ✂, ж.

Суцэльнае шво на паверхні тканіны, скуры.

  • Роўная с.

струбіць, ✂; зак. (разм.).

  1. гл. трубіць.

  2. Перавесці ўсё або многае; патраціць.

    • С. дабро.

  3. Пра час: дарэмна патраціць.

    • С. цэлы месяц.

струг​1, ✂, м. (спец.).

  1. Ручны інструмент для грубай апрацоўкі драўніны струганнем.

  2. Землярыйная машына для зразання грунту слаямі і перамяшчэння яго.

струг​2, ✂, м.

Даўнейшае рачное драўлянае пласкадоннае судна.