Verbum

узнагародзіць, ✂; зак.

1. Даць ва ўзнагароду што-н.

   • У. ордэнам.
   • У. артыстаў воплескамі (перан.).

2. перан. Надзяліць, абдарыць чым-н. (кніжн.).

   • Прырода ўзнагародзіла яго талентам.

|| незак. узнагароджваць, ✂.

|| наз. узнагароджванне, ✂.

|| наз. узнагароджанне, ✂.

• Прадставіць да ўзнагароджання.

|| прым. узнагародны, ✂.

• Узнагародная грамата.
• Атрымаць узнагародныя (наз.).

узнаўленне, ✂, н.

1. гл. узнавіць.

2. У эканоміцы: пастаяннае паўтарэнне, бесперапыннае аднаўленне працэсу вытворчасці.

   • Расшыранае ў.

|| прым. узнаўленчы, ✂.

узнаўляльнік, ✂, м.

1. Той, хто што-н. узнаўляе.

2. Рэчыва, з дапамогай якога адбываецца рэакцыя ўзнаўлення (саставу, колеру і пад.).

   • У. для валасоў (сродак для ўзнаўлення ранейшага колеру).

узначаліць, ✂; зак.

Стаць на чале чаго-н., узяць на сябе кіраўніцтва чым-н.

• У. дэлегацыю.
• У. камісію.

|| незак. узначальваць, ✂.

узнесці, ✂; зак.

1. Падняўшы, занесці наверх.

   • У. вёдры з вадою на ганак.

2. перан. Узняць угору, ускінуць.

   • У. смык рукой.
   • У. вочы.

3. Збудаваць.

   • У. палац.

4. перан. Узвялічыць, узвысіць.

   • Лёс узнёс гэтага чалавека.

|| незак. узносіць, ✂.

|| наз. узнясенне, ✂.

узнесціся, ✂; зак.

1. Падняцца ўверх, узляцець.

2. перан. Стаць ганарыстым, фанабэрыстым, пагардлівым (разм.).

|| незак. узносіцца, ✂.

|| наз. узнясенне, ✂.

узнёслы, ✂.

1. Прыўзняты, урачысты.

   • У. настрой.
   • Узнёслая прамова.

2. Поўны вялікага значэння, глыбокага зместу, высакародных пачуццяў.

   • Узнёслыя мары.

|| наз. узнёсласць, ✂.

узнікнуць, ✂; зак.

Пачацца, стварыцца, зарадзіцца.

• Узнікла недавер’е.

|| незак. узнікаць, ✂.

|| наз. узнікненне, ✂.

узнос, ✂, м.

1. гл. узнесці.

2. Унесеныя за што-н. грошы.

   • Прафсаюзныя ўзносы.

узняты, ✂.

1. Радасна-ўсхваляваны, бадзёры.

   • У. настрой.

2. Узвышаны, урачысты (пра мову, стыль).

|| наз. узнятасць, ✂.