Verbum

стаўленік, ✂, м.

Той, хто атрымаў пасаду з дапамогай каго-н., па чыёй-н. пратэкцыі.

• С. папярэдняга кіраўніцтва.

|| ж. стаўленіца, ✂.

стаўленне, ✂, н.

Адносіны да каго-, чаго-н., погляд на што-н.; разуменне каго-, чаго-н.

• Безадказнае с. да вымагання хабару.

стаўляць, ✂; незак.

Ставіць вялікую колькасць.

• С. пасуду на стол.
• С. снапы.

|| наз. стаўлянне, ✂.

стаўрыда, ✂, ж.

Невялікая марская прамысловая рыба.

• Чарнаморская с.

|| прым. стаўрыдавы, ✂.

стаўчыся, ✂; зак.

1. Стаць дробным, мяккім у выніку таўчэння.

   • Бульба добра стаўклася.

2. Ачысціцца ад шалупіння.

3. Сабрацца, стоўпіцца ў гурт (разм.).

   • Каровы стаўкліся ў кучу.

стаханавец, ✂, м.

У 30—40 гг.: рабочы — наватар вытворчасці, які дабіўся высокай прадукцыйнасці працы.

|| ж. стаханаўка, ✂.

|| прым. стаханаўскі, ✂.

• С. рух.

стацкі, ✂.

У дарэвалюцыйнай Расіі: першая частка назваў некаторых грамадзянскіх чыноў.

• С. саветнік.

стацца, ✂; безас.; зак.

Адбыцца, здарыцца.

• Нічога з кнігай не станецца.

стацыянар, ✂, м.

1. Стацыянарная ўстанова.

   • Прафілакторый-с.

2. Лячэбная ўстанова з бальнічнымі ложкамі (у адрозненне ад паліклінікі).

   • Пакласці хворага ў с.

стацыянарны, ✂.

1. Пастаянны, не перасовачны.

   • Стацыянарная кінаўстаноўка.

2. Які мае адносіны да працяглага знаходжання ў бальніцы, не амбулаторны.

   • Стацыянарныя хворыя.