Verbum

адушаўлёны, ✂.

1. Які належыць да свету жывых істот; жывы (кніжн.).

2. У граматыцы: які адносіцца да катэгорыі назваў жывых істот.

   • А. назоўнік.

|| наз. адушаўлёнасць, ✂.

адфутбо́ліць, ✂; зак. (разм.).

Пазбавіцца ад каго-, чаго-н., перадаўшы ці пераслаўшы каму-н. другому.

• А. скаргу другому.

|| незак. адфутбольваць, ✂.

адхадзі́ць​¹, ✂; зак. (разм.).

Вылечыць, выратаваць ад смерці пільным доглядам і клопатамі.

• А. хворага.

|| незак. адходжваць, ✂.

адхадзі́ць​², ✂; зак. (разм.).

1. Скончыць, перастаць хадзіць.

2. Прахадзіць, правесці ў хадзьбе пэўны час.

3. Стаміць, пашкодзіць што-н. хадзьбой.

   • А. ногі.

4. Адлупцаваць, набіць.

   • А. дзягай.

|| незак. адходжваць, ✂.

адхапі́ць, ✂; зак.

1. Паспешліва адняць.

   • А. руку ад агню.

2. З сілай адарваць, адрэзаць, адкусіць (разм.).

   • А. сякерай галіну.

3. Набыць, дастаць (пра што-н. добрае; разм.).

   • А. добры гарнітур.

4. Атрымаць, зарабіць (разм.).

   • А. вымову.
   • А. двойку.

|| незак. адхопліваць, ✂.

адха́ркацца, ✂; зак.

1. Харкаючы, ачысціць горла ад макроты, слізі.

2. Аддзяліцца пры харканні.

   • Уся макрота адхаркалася.

|| незак. адхарквацца, ✂.

адха́ркаць, ✂; зак.

Адхаркнуць у некалькі прыёмаў.

|| незак. адхаркваць, ✂.

|| наз. адхаркванне, ✂.

адха́рквальны, ✂.

Які выклікае адхаркванне, спрыяе адхаркванню.

• Адхарквальная мікстура.

адха́ркнуцца, ✂; зак.

1. Харкнуўшы, ачысціць горла ад макроты, слізі.

2. Аддзяліцца пры адхаркванні.

   • Макрота адхаркнулася.

|| незак. адхарквацца, ✂.

адха́ркнуць, ✂; зак.

Харкнуўшы, сплюнуць.