устры́маны, -ая, -ае.
Які ўмее ўстрымлівацца, пазбягае празмернасцей.
|| наз. устры́манасць, -і, ж.
устрыма́цца, -я́юся, -а́ешся, -а́ецца; зак., ад чаго.
Стрымаць сябе, адмовіцца ад якога-н. дзеяння.
У. ад спіртных напіткаў.
У. пры галасаванні (не галасаваць ні за, ні супраць).
|| незак. устры́млівацца, -аюся, -аешся, -аецца.
|| наз. устрыма́нне, -я, н.
усту́п¹, -а, мн. -ы, -аў, м.
Частка чаго-н., якая ўтварае ступень, выемку.
У. катлавана.
Уступы гор.
усту́п², -у, м.
Пачатковая частка чаго-н., уводзіны да чаго-н.
У. да манаграфіі.
Аркестравы ў. да оперы.
уступа́льны, -ая, -ае.
У граматыцы: які выражае ўступку, дапушчэнне, процілеглую ўмову.
У. злучнік.
У. даданы сказ.
усту́пісты, -ая, -ае (разм.).
Які мае ўступы¹.
У. бераг.
Уступістая вежа.
|| наз. усту́пістасць, -і, ж.
уступі́цца, -уплю́ся, -у́пішся, -у́піцца; зак., за каго-што.
Узяць пад ахову каго-, што-н.
У. за пакрыўджанага.
У. за чые-н. інтарэсы.
|| незак. уступа́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца.
уступі́ць¹, -уплю́, -у́піш, -у́піць; зак.
1. у што. Увайсці, уехаць куды-н.
Войскі ўступілі ў горад.
2. у што. Стаць членам, дзеячам, удзельнікам чаго-н.
У. у прафсаюз.
У. у калгас.
3. у што. Пачаць рабіць што-н. або прыйсці ў які-н. стан (у адпаведнасці са знач. наступнага назоўніка).
У. у бой.
У. у спрэчку.
У. у шлюб.
У. у законную сілу.
Новы завод уступіў у строй.
4. у што. Стаць нагой у што-н.
У. у лужыну.
5. на што. Ступіць на каго-, што-н.
У. на нагу.
|| незак. уступа́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е (да 1—4 знач.).
|| наз. уступле́нне, -я, н. (да 1—3 знач.).
уступі́ць², -уплю́, -у́піш, -у́піць; -у́плены; зак.
1. каго-што каму. Добраахвотна адмовіцца на карысць іншага.
У. свае пазіцыі.
У. месца.
У. дарогу каму-н.
2. каму-чаму і без дап. Пайсці на ўступкі, згадзіцца з чым-н.
У. просьбам.
3. каму-чаму ў чым. Аказацца горшым за каго-, што-н. у якіх-н. адносінах.
Ён нікому не ўступіць у храбрасці.
Яго веды не ўступяць вашым.
4. што каму. Прадаць або, прадаючы, аддаць дзешавей.
У. рэч за пяцьдзясят рублёў.
|| незак. уступа́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.
|| наз. усту́пка, -і, ДМ -пцы, ж. (да 1, 2 і 4 знач.).
усту́пка, -і, ДМ -пцы, ж.
1. гл. уступіць².
2. мн. -і, -пак. Адказ ад чаго-н. на карысць іншага.
Ісці на ўступкі.
3. мн. -і, -пак, перан. Кампраміснае рашэнне, паслабленне ў чым-н.
Зрабіць уступку традыцыі.
4. Скідка з назначанай цаны.
Прадаць тавар з уступкай.