Verbum

сельдэрэ́й

(іт. sellero, ад гр. selinon = пятрушка)

агародная расліна сям. парасонавых, пашыраная ў розных кліматычных зонах; лісце і карэнне яе выкарыстоўваецца як прыправа да ежы.

сельсі́н

[англ. selsyn, ад self = сам + гр. syn(chronos) = адначасовы]

самасінхранізавальная электрычная машына для перадачы на адлегласць інфармацыі аб вугле павароту вала другой машыны; выкарыстоўваецца ў сістэмах аўтаматыкі і тэлемеханіцы.

се́льтэрскі

(ад ням. Selters = назва сяла і крыніцы каля яго ў Германіі);

с-ая вада — мінеральная саляна-вуглякіслая вада.

сельфа́ктар

(англ. self-actor, ад self = сам + лац. actor = які дзейнічае)

тое, што і мюль-машына.

се́ма

(гр. sema = знак)

лінгв. сэнсавая адзінка; семантычны множнік.

сема́нтыка

(фр. semantique, ад гр. semantikos = які абазначае)

1) значэнне, сэнс слова або выразу;

2) раздзел мовазнаўчай навукі, які даследуе значэнні слоў.

семанты́чны

(гр. semantikos = які абазначае)

які мае адносіны да семантыкі.

семасіяло́гія

(ад гр. semasia = значэнне, сэнс + -логія)

раздзел мовазнаўства, які вывучае значэнні слоў і выразаў і змяненне гэтых значэнняў у працэсе развіцця мовы.

семафо́р

(ад гр. sema = знак + -фор)

1) сігнальнае прыстасаванне на чыгунцы, якое паведамляе, што пуць свабодны або заняты;

2) зрокавая сігналізацыя паміж суднамі або паміж суднам і берагам пры дапамозе сігнальных прыстасаванняў.

семе́ма

(ад гр. semaino = абазначаю)

адзінка моўнага зместу (сэнсу), суадносная з марфемай, сукупнасць сем.