Verbum

наддзвярны́, ‑ая, ‑ое.

Які знаходзіцца, змяшчаецца над дзвярамі.

наддзёўбваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да наддзяўбці, наддзяўбаць.

наддзіра́цца, ‑аецца; незак.

1. Незак. да нададрацца.

2. Зал. да наддзіраць.

наддзіра́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да нададраць.

наддзю́бак, ‑бка, м.

Спец. Верхняя частка дзюбы. Дзюба складаецца з дзвюх частак — верхняй сківіцы, або наддзюбка, і ніжняй сківіцы, паддзюбка.

наддзяўба́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Тое, што і наддзяўбці.

наддзяўбці́, ‑дзяўбу, ‑дзяўбеш, ‑дзяўбе; ‑дзяўбём, ‑дзеўбяце; пр. наддзёўб, ‑дзяўбла, ‑дзяўбло; зак., што.

1. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Вырваць дзюбай кавалачак чаго‑н. зверху, з краю. Наддзяўбці вішню.

2. Зрабіць долатам або іншым якім‑н. інструментам неглыбокае паглыбленне на чым‑н.

наддо́льны, ‑ая, ‑ае.

Які знаходзіцца над долам (у 1, 2 знач.), над зямлёю. Лясны жаваранак вольны, Снуючыся ў яснай сіні, Песню пеў у жытнім кліне І будзіў прастор наддольны. Колас.

над’е́дзены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад над’есці.

над’е́сці, над’ем, над’ясі, над’есць; над’ядзім, над’ясце, над’ядуць; заг. над’еш; зак., што.

Адкусіць кавалак чаго‑н. Над’есці булку.