Verbum

анлайнавы слоўнік

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні

а б в г д е ё ж з і й к л м н о п р с т у ф х ц ч ш э ю я

а в к л н о п р у х ы э

б г д к л м н п р с т ф ц ч ш я

тычка, ✂, ж.

Шост, які ставіцца ў полі, на снезе для абазначэння дарогі, межаў зямельных участкаў і пад.
Шост, які выкарыстоўваецца як падпорка для павойных раслін.

|| прым. тычкавы, ✂.

Тычкавая фасоля.

тычкаваць, ✂; незак.

Расстаўляць тычкі (у 1 знач.) пры геадэзічных работах.

Т. дарогу.

|| зак. атычкаваць, ✂.

|| наз. тычкаванне, ✂.

тычына, ✂, ж.

Вялікая палка; шост.

|| памянш. тычынка, ✂.

тычынка, ✂, ж.

гл. тычына.
Мужчынскі орган кветкі, які змяшчае пылок.

|| прым. тычынкавы, ✂.

тычыцца, ✂; незак.

Мець адносіны, дачыненне да каго-, чаго-н.

Гэта яго не тычыцца.