Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
аеёілнорсуыэюя
гджзлмнрстхцчш

межаваць, ✂; незак.

  1. Мець агульную мяжу, быць сумежным (разм.).

  2. што. Вызначыць межы ўчасткаў пры падзеле зямлі.

    • М. палі.

|| наз. межаванне, ✂.

межавік, ✂, м.

Спецыяліст па межаванню, землямер.

межань, ✂, м.

Нізкі ўзровень ў рацэ, возеры, а таксама перыяд, калі бывае такі ўзровень.

|| прым. межанны, ✂.