Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
авеілмнопрсухю’
бвджзклмнпрстўфхцш

копанік, ✂, м. (разм.).

Полаз са ствала дрэва, выкапанага з каранёвым адросткам.

копанка, ✂, ж.

Выкапаны штучны вадаём, запоўнены вадой; сажалка.

|| прым. копаначны, ✂.

копаскладальнік, ✂, м.

Сельскагаспадарчая машына для складання сена, саломы ў копы.

копаць, ✂, ж.

Сажа, якая асядае слоем на паверхні чаго-н.; куродым.

  • К. на сценах.

коп’епадобны, ✂.

Які мае выгляд, форму кап’я.

|| наз. коп’епадобнасць, ✂.

копія, ✂, ж.

  1. Дакладны спіс, узнаўленне, паўтарэнне чаго-н., зробленае з арыгінала.

    • К. карціны.
    • Зняць копію з пасведчання аб нараджэнні.

  2. перан. Аб кім-, чым-н. вельмі падобным (разм.).

    • Сын — к. свайго бацькі.

коптур:

  • з коптурам (разм.) — вышэй краёў; з верхам.

    • Набраць кош бульбы з коптурам.