Verbum

тупа...

Першая частка складаных слоў у знач. тупы, напр. тупавугольны, тупагаловы, тупаморды.

тупагаловы, ✂ (разм.).

Тупы, разумова абмежаваны, някемлівы.

|| наз. тупагаловасць, ✂.

тупаніна, ✂ і тупатня, ✂, ж. (разм.).

1. Тупанне нагамі, гукі гэтага тупання.

2. Хаджэнне па розных інстанцыях у сувязі з вырашэннем якой-н. справы.

   • Тупаніны было на цэлы тыдзень.

тупаносы, ✂.

1. З шырокім або тоўстым носам, дзюбай (пра жывых істот).

   • Т. сабака.

2. З тупым, шырокім носам, наском (пра прадметы).

   • Тупаносыя чаравікі.

тупат, ✂, м.

Стук, шум ад удараў ног аб цвёрдую паверхню чаго-н. пры хадзьбе, бегу і пад., а таксама самі такія ўдары.

• Чуўся конскі т.

тупацець, ✂; незак.

1. Часта і моцна тупаць нагамі пры хадзьбе, бегу і пад.

2. Часта стукаць, тупаць нагамі аб падлогу, зямлю.

|| наз. тупаценне, ✂.

тупаць, ✂; незак.

1. Стукаць, біць нагой (нагамі) аб зямлю, падлогу і пад.

   • Т. нагамі.

2. Хадзіць (разм.).

   • Маці тупала каля печы.

|| аднакр. тупнуць, ✂.

|| наз. тупанне, ✂.

тупець, ✂; незак.

Станавіцца тупым (у 1, 3, 5 і 6 знач.).

• Нажы тупеюць.
• Погляд тупее.
• Боль тупее.

|| зак. атупець, ✂.

|| прым. тупы, ✂.

тупік, ✂, м.

1. Вуліца, якая не мае скразнога праходу, праезду.

   • Машына заехала ў т.

2. Чыгуначны станцыйны пуць, злучаны з іншымі пуцямі толькі адным канцом.

   • Паравоз стаяў у тупіку.

3. перан. Безвыходнае становішча, а таксама тое, што не мае перспектывы далейшага развіцця.

   • Вывесці гаспадарку з тупіка.
   • Перагаворы зайшлі ў т.

|| памянш. тупічок, ✂.

|| прым. тупіковы, ✂.

тупіцца, ✂; незак.

Становіцца тупым (у 1 знач.), тупейшым.

• Сякера тупіцца.

|| зак. затупіцца, ✂ і ступіцца, ✂.