Verbum

спраўдзіць, ✂; зак. (разм.).

1. Ажыццявіць, здзейсніць; выканаць.

   • С. сваю мару.

2. Апраўдаць што-н. (звычайна пра надзеі і пад.).

   • С. бацькоўскія надзеі і спадзяванні.

3. Правільна прадказаць што-н. (разм.).

   • На гэты раз сіноптыкі спраўдзілі.

|| незак. спраўджваць, ✂.

|| наз. спраўджванне, ✂.

спраўны, ✂.

1. Без пашкоджанняў, прыгодны для карыстання.

   • Спраўная машына.
   • С. матор.

2. Які знаходзіцца ў добрым стане; добры.

   • Спраўная гаспадарка.
   • С. конь.

3. Старанны, добрасумленны.

   • С. гаспадар.

4. Удалы, кемлівы.

   • С. хлопец.

|| наз. спраўнасць, ✂.

спрахлы, ✂.

Сатлелы, збуцвелы.

• С. пень.

спрахнуць, ✂; зак.

Сатлець, збуцвець, ператварыцца ў парахню.

• Адзежына спрахла.

спрацаванасць, ✂, ж.

Зладжанасць у рабоце.

спрацаваны, ✂, (спец.).

1. Які стаў непрыгодны ў працэсе працяглай работы; зношаны.

2. Які страціў сілы, здароўе ад непамернай работы; змарнелы, змучаны.

|| наз. спрацаванасць, ✂.

спрацавацца​¹, ✂; зак.

Дасягнуць зладжанай працы, спрацаванасці.

• Брыгада хутка спрацавалася.

|| наз. спрацоўванне, ✂.

спрацавацца​², ✂; зак.

1. Знасіцца ад працяглай работы (спец.).

   • Шасцярня ўжо спрацавалася.

2. Змучыцца, страціць сілы, здароўе ад цяжкай працы.

   • Спрацавалася за сваё жыццё.

|| наз. спрацоўванне, ✂.

спрацаваць, ✂; зак.

Зрабіць якое-н. дзеянне, рух.

• Міна не спрацавала.

|| незак. спрацоўваць, ✂.

|| наз. спрацоўванне, ✂.

спрачальнік, ✂, м. (разм.).

Чалавек, які любіць спрачацца.

|| ж. спрачальніца, ✂.