Verbum

склероз, ✂, м.

Ушчыльненне органаў у выніку перараджэння іх тканкі ў цвёрдую злучальную тканку, у шчыльную масу.

• С. сасудаў.
• С. ныркі.

|| прым. склератычны, ✂ і склерозны, ✂.

• Склератычны працэс.
• Склерозныя з’явы.

склеротык, ✂, м. (разм.).

Чалавек, які хварэе на склероз.

|| ж. склератычка, ✂.

склёпка, ✂, ж.

1. гл. скляпаць.

2. Месца, дзе скляпана што-н.

склікаць, ✂; зак.

1. Паклікаўшы, запрасіўшы, сабраць у адным месцы (многіх).

   • С. сяброў у госці.

2. Сабраць удзельнікаў (сходу, нарады, калегіяльнага органа і пад.) для работы.

   • С. сесію.

|| незак. склікаць, ✂.

|| наз. скліканне, ✂.

склока, ✂, ж.

Сварка, непрыязныя адносіны на глебе дробных інтрыг, барацьбы асабістых інтарэсаў.

• Развесці склоку.

склон, ✂, м.

У граматыцы: словазменная катэгорыя іменных часцін мовы, якая выражаецца флексіямі.

• Родны с.
• Клічны с.

|| прым. склонавы, ✂.

• Склонавыя канчаткі.

склочнік, ✂, м. (неадабр.).

Чалавек, які займаецца склокамі.

|| ж. склочніца, ✂.

|| прым. склочніцкі, ✂.

склочнічаць, ✂; незак. (неадабр.).

Учыняць склокі.

|| наз. склочніцтва, ✂.

склочны, ✂, ж. (неадабр.).

1. Схільны да склок, да склочніцтва.

   • С. чалавек.

2. Які мае адносіны да склокі, з’яўляецца склокай.

   • Склочная справа.

|| наз. склочнасць, ✂.

склюд, ✂, м.

Цяслярская сякера для склюдавання, абчэсвання бярвення.