Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні

аку́стыка, ✂, ж.

  1. Раздзел фізікі, які вывучае гукавыя з’явы.

  2. Чутнасць гукаў (музыкі, гутаркі і пад.) у якім-н. памяшканні.

    • А. тэатральнай залы.

|| прым. акустычны, ✂.

аку́ць, ✂; зак.

Тое, што і акаваць.

  • А. сундук жалезам.

аку́чнік, ✂, м.

Прылада для акучвання.

аку́чыць, ✂; зак.

Узрыхліўшы глебу, абгарнуць ёю што-н.

  • А. бульбу.

|| незак. акучваць, ✂.

|| наз. акучванне, ✂.

акушэ́р, ✂, м.

Урач, спецыяліст па акушэрству.

акушэ́рка, ✂, ж.

Асоба сярэдняга медыцынскага персаналу, спецыялістка па акушэрству (у 2 знач.).

акушэ́рства, ✂, н.

  1. Раздзел медыцыны, прысвечаны пытанням урачэбнай дапамогі пры цяжарнасці, родах і ў пасляродавы перыяд.

    • Лекцыі па акушэрству.
  2. Дзейнасць акушэра, акушэркі, аказанне дапамогі пры родах.

|| прым. акушэрскі, ✂.

акцёр, ✂, м.

Выканаўца роляў у спектаклях.

|| ж. актрыса, ✂.

|| прым. акцёрскі, ✂.

  • Акцёрская поза (перан. ненатуральная).

акцёрства, ✂, н.

  1. Прафесія акцёра.

  2. перан. Прытворства, пазіраванне ў паводзінах (разм.).

акці́раваць, ✂; зак. і незак. (спец.).

Скласці (складаць) акт з мэтай засведчыць наяўнасць ці адсутнасць чаго-н.

|| зак. заакціраваць, ✂.