Verbum

склёпка, ✂, ж.

1. гл. скляпаць.

2. Месца, дзе скляпана што-н.

склікаць, ✂; зак.

1. Паклікаўшы, запрасіўшы, сабраць у адным месцы (многіх).

   • С. сяброў у госці.

2. Сабраць удзельнікаў (сходу, нарады, калегіяльнага органа і пад.) для работы.

   • С. сесію.

|| незак. склікаць, ✂.

|| наз. скліканне, ✂.

склока, ✂, ж.

Сварка, непрыязныя адносіны на глебе дробных інтрыг, барацьбы асабістых інтарэсаў.

• Развесці склоку.

склон, ✂, м.

У граматыцы: словазменная катэгорыя іменных часцін мовы, якая выражаецца флексіямі.

• Родны с.
• Клічны с.

|| прым. склонавы, ✂.

• Склонавыя канчаткі.

склочнік, ✂, м. (неадабр.).

Чалавек, які займаецца склокамі.

|| ж. склочніца, ✂.

|| прым. склочніцкі, ✂.

склочнічаць, ✂; незак. (неадабр.).

Учыняць склокі.

|| наз. склочніцтва, ✂.

склочны, ✂, ж. (неадабр.).

1. Схільны да склок, да склочніцтва.

   • С. чалавек.

2. Які мае адносіны да склокі, з’яўляецца склокай.

   • Склочная справа.

|| наз. склочнасць, ✂.

склюд, ✂, м.

Цяслярская сякера для склюдавання, абчэсвання бярвення.

склюдаваць, ✂; незак.

Секучы ўдоўж, знімаць паверхневы слой (з дрэва).

• С. сцены.
• С. дрэва.

|| наз. склюдаванне, ✂.

скляваць, ✂; зак.

Клюючы, з’есці.

• Куры склявалі пшаніцу.

|| незак. склёўваць, ✂.