Verbum

адтрубі́ць, ✂; зак.

Пратрубіць што-н., скончыць трубіць.

• А. збор.
• Адтрубілі горны.

адтрэ́сці, ✂; зак.

1. Трасучы, аддзяліць што-н.

   • А. пыл з вопраткі.

2. Пашкодзіць трасеннем (разм.).

   • Адтрасеш нутро на такой дарозе.

|| незак. адтрасаць, ✂ і адтрэсваць, ✂.

адту́ліна, ✂, ж.

Дзірка, шчыліна, праход у чым-н.

• А. ў сцяне.

адту́ль, прысл.

З таго месца.

• А. вее ледзяны вецер.

адтэрмінава́ць, ✂; зак.

1. Перанесці на больш позні тэрмін.

   • А. плацяжы.

2. Прадоўжыць тэрмін годнасці чаго-н.

   • А. камандзіроўку.

|| незак. адтэрміноўваць, ✂.

|| наз. адтэрміноўка, ✂.

адубе́лы, ✂ (разм.).

1. Які адубеў, змёрз, загінуў.

2. Які стаў нягнуткім ад холаду; скарчанелы.

   • Адубелыя рукі.

3. Каляны, цвёрды ад вады, марозу.

   • А. плашч.

|| наз. адубеласць, ✂.

адубе́ць, ✂; зак. (разм.).

1. Змерзнуць на холадзе.

   • Адубеў на марозе.

2. Стаць нягнуткім, страціць здольнасць варушыцца.

   • Рукі адубелі.

3. Памерці.

   • Можна а. у дарозе.

адубяне́лы, ✂ (разм.).

Тое, што і адубелы.

• Адубянелая вопратка.

|| наз. адубянеласць, ✂.

адубяне́ць, ✂; зак. (разм.).

Тое, што і адубець.

• А. на холадзе.

адува́нчык, ✂, м.

Расліна сямейства складанакветных з малочным сокам, жоўтымі кветкамі і пушыстым насеннем, якое разносіцца ветрам; дзьмухавец.

• Раслі каля дарогі адуванчыкі.