Verbum

прывод​², ✂, м.

Механізм або сістэма механізмаў для прывядзення ў рух розных машын.

• Электрычны п.

|| прым. прывадны, ✂.

• П. пас.

прывоз, ✂, м.

1. гл. прывезці.

2. Тое, што прывезена, прывезеныя тавары (разм.).

   • Вялікі п.

прыволле, ✂, н.

1. Шырокае адкрытае месца, прастора.

   • Лугавое п.

2. Поўная свабода, вольнае жыццё.

   • Тут п. для дзіцячых гульняў.

прывольны, ✂.

1. Свабодны, прасторны.

   • Прывольныя палі.

2. Пра ўмовы жыцця: вольны, нічым не абмежаваны.

   • Прывольнае жыццё.
   • Прывольна (прысл.) жывецца.

|| наз. прывольнасць, ✂.

прывучыць, ✂; зак.

Прымусіць прывыкнуць да каго-, чаго-н., навучыць чаму-н., выпрацаваць навык да чаго-н.

• П. да парадку.

|| незак. прывучаць, ✂ і прывучваць, ✂.

|| звар. прывучыцца, ✂.

|| незак. прывучацца, ✂ і прывучвацца, ✂.

|| наз. прывучэнне, ✂ і прывучванне, ✂.

прывыкальнасць, ✂, ж.

Наяўнасць прывычкі да чаго-н. (звычайна пра лекавыя сродкі).

• П. да снатворнага.

прывыклы, ✂.

Які прывык да чаго-н., мае прывычку да чаго-н.

• Прывыклае да шуму вуха.

прывыкнуць, ✂; зак.

1. да чаго і з інф. Набыць прывычку да чаго-н.

   • П. рана ўставаць.

2. да каго-чаго. Асвоіцца з кім-, чым-н.

   • П. да новых знаёмых.

|| незак. прывыкаць, ✂.

|| наз. прывыканне, ✂.

прывычка, ✂, ж.

1. Засвоеная на працягу часу схільнасць, манера паводзін, дзеянняў, якая стала звычайнай, пастаяннай.

   • Дрэнная п.
   • Увайшло ў прывычку займацца гімнастыкай.
   • Узяць у прывычку.

2. Навык, уменне, набытае вопытам.

   • Без прывычкі касіць цяжка.

прывычны, ✂.

1. Які стаў прывычкай.

   • П. ўклад жыцця.

2. Вядомы, добра знаёмы, такі, да якога прывык.

   • Прывычныя з дзяцінства мясціны.
   • Прывычныя сцены.

3. Які прывык, прывучыўся да чаго-н. (разм.).

   • Рукі, прывычныя да ўсякай працы.

|| наз. прывычнасць, ✂.