Verbum

кляні́на, -ы, мн. -ы, -нін, ж. (разм.).

Драўніна клёну.

кляно́вік, -у, м. (разм.).

Кляновы сок.

Частавалі нас кляновікам.

кляно́вы гл. клён.

кляпа́льшчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Спецыяліст па кляпанні, па кляпальных работах.

|| ж. кляпа́льшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

кляпа́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е і кляплю́, кле́плеш, кле́пле; кляпа́ны; незак., што.

1. Злучаць часткі чаго-н. пры дапамозе заклёпак.

2. Ударамі малатка вастрыць лязо касы.

|| наз. кляпа́нне, -я, н. (да 2 знач.) і клёпка, -і, ДМ -пцы, ж. (да 1 знач.).

кля́сер, -а, мн. -ы, -аў, м.

Альбом для марак.

|| прым. кля́серны, -ая, -ае.

клясці́, кляну́, кляне́ш, кляне́; клянём, кленяце́, кляну́ць; кляў, кляла́, -ло́; кляні́; незак., каго-што.

Пасылаць праклёны; праклінаць.

|| наз. кляцьба́, -ы́, ж.

клясці́ся, кляну́ся, кляне́шся, кляне́цца; клянёмся, кленяце́ся, кляну́цца; кля́ўся, кляла́ся, -ло́ся; кляні́ся; незак.

1. чым і без дап. Даваць клятву; урачыста абяцаць што-н.; прысягаць.

Клянёмся Радзіму аберагаць.

К. ў вернасці сябрам.

2. Праклінаць каго-н.

|| зак. паклясці́ся, -кляну́ся, -кляне́шся, -кляне́цца; -клянёмся, -кленяце́ся, -кляну́цца; пакля́ўся, -кляла́ся, -ло́ся; -кляні́ся.

кля́тва, -ы, мн. -ы, -аў, ж.

Урачыстае абяцанне, запэўненне.

К. ў дружбе.

|| прым. кля́твенны, -ая, -ае.

клятвапаруша́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Той, хто парушае клятву.

|| ж. клятвапаруша́льніца, -ы, мн. -ы, -ніц.