гарызо́нт
(гр. horizon, -ntos = які абмяжоўвае)
1) лінія ўяўнага судакранання неба з зямной або воднай паверхняй;
знікнуць з гарызонта — перастаць з’яўляцца дзе-н.;
2) уся бачная навокал зямная паверхня; далягляд;
3) вялікі круг нябеснай сферы, плоскасць якога перпендыкулярная да вертыкальнай лініі ў месцы назірання;
4) перан. круг магчымасцей, перспектыва (напр. адкрыць новыя гарызонты ў навуцы);
5) перан. сума ведаў, кругагляд чалавека (чалавек з шырокім гарызонтам);
6) узровень вады ў рацэ, возеры, глебе;
7) пласт адкладанняў горных парод, які ўмоўна вылучаецца па якой-н. прымеце (колеры, складзе, наяўнасці руд і інш.);
8) сукупнасць горных вырабатак, размешчаных на адным узроўні.
гары́ла
(англ. gorilla, з афр. моў)
самая буйная чалавекападобная малпа, якая водзіцца ў экватарыяльнай Афрыцы.
гарэлье́ф
(фр. haut-rélief = літар. высокі рэльеф)
від скульптуры, у якой фігура выступае на плоскай паверхні больш як на палавіну свайго аб’ёму.
гарэ́м
(тур. harem, ад ар. harām = забароненае месца)
1) жаночая палавіна дома ў мусульман;
2) жонкі і наложніцы багатага мусульманіна;
3) група самак вакол аднаго самца ў перыяд спаравання ў палігамных жывёл.
гаскана́да
(фр. gasconnade, ад Gascogne = назва фр. правінцыі)
абазначэнне выхваляння, пахвальбы ў французскай літаратуры.
гаспиталі́зм
(ад лац. hospitalis = гасцінны)
сіндром паталогіі дзіцячага псіхічнага і асобаснага развіцця як вынік аддзялення дзіцяці ад маці і яго ранняй інстытуалізацыі.
гастарба́йтар
(ням. Gastarbeiter = рабочы-эмігрант)
замежны рабочы, які прыцягваецца на працу прамыслова развітымі краінамі, пераважна са слабаразвітых краін.
гастра-
(гр. gaster, -tros = страўнік)
першая састаўная частка складаных слоў, якая паказвае на адносіны да страўніка.
гастраваскуля́рны
(ад гастра- + лац. vasculum = сасуд)
які адносіцца да стрававальнай сістэмы ў медуз і грэбнявікоў.
гастразо́іды
(ад гастра- + гр. zoon = жывёліна + -оід)
асобіны ў калоніях кішачнаполасцевых жывёл падкласа сіфанафораў, якія выконваюць функцыю стрававання.