Verbum

рурбаніза́цыя

[ад англ. ru(tal) = вясковы + урбанізацыя]

працэс пашырэння гарадскіх форм і ўмоў жыцця на сельскую мясцовасць.

руст

(лац. rusticus = грубы, неапрацаваны)

камень з груба абчасанай ці выпуклай знешняй паверхняй, які выкарыстоўваецца ў рустыцы.

ру́стыка

(лац. rusticus = грубы, неапрацаваны)

рэльефная муроўка або абліцоўка будынка рустам, які стварае ўражанне масіўнасці, манументальнасці будынка.

ру́та

(лац. ruta)

травяністая расліна сям. рутавых з перыстым лісцем і жоўтымі кветкамі, пашыраная ў Міжземнамор’і і ўмераных зонах Азіі; утрымлівае эфірны алей; на Беларусі вырошчваецца як дэкаратыўная.

рутстрае́мія

(н.-лац. rutstroemia)

сумчаты грыб сям. склератыніевых, які расце на паглыбленых у глебу адмерлых галінках і пладах лісцевых дрэў.

руты́л

(лац. rutilus = жоўта-чырвоны)

мінерал класа вокіслаў і гідравокіслаў бурага або чырвонага колеру; руда тытану.

рутэ́ній

(н.-лац. ruthenium, ад с.-лац. Ruthenia = Русь)

хімічны элемент, серабрыста-шэры тугаплаўкі метал плацінавай групы, з якога вырабляюцца валаскі для лямп напальвання.

ру́тэр

(англ. rooter, ад root = падкопваць)

машына для раздраблення камяністых і цвёрдых грунтоў.

руцавіе́ціс

(латыш. rucavietis, ад Rucavi = назва паселішча ў Латвіі)

латышскі народны парны танец.

руці́на

(фр. routine, ад route = дарога, напрамак)

боязь новага, застой, кансерватыўнасць.