Verbum

шаўро́н

(фр. chevron)

галунная нашыўка ў выглядзе вугла на рукаве адзення салдат і малодшых афіцэраў.

шаўрэ́т

(фр. chevrette = козачка)

падробленая пад шаўро скура хромавага дублення, вырабленая са шкур авечак.

ша́фа

(польск. szafa, ад ням. Schaff)

1) від мэблі ў выглядзе высокай стаячай скрынкі з дзверцамі;

2) скрынка са створкай або дзверцамі, якая служыць для сушкі, выпечкі і іншых мэт.

ша́фер

(ням. Schaffer)

удзельнік вясельнага абраду, які ў час вянчання трымае вянец над галавой жаніха (нявесты).

шафёр

(фр. chauffeur)

вадзіцель аўтамашыны.

шафра́н

(с.-лац. safranum, ад ар. za’farān)

1) травяністая расліна сям. касачовых з вузкім лісцем і сінявата-фіялетавымі кветкамі, пашыраная ў Міжземнамор’і; на Беларусі вырошчваецца як дэкаратыўная;

2) высушаныя рыльцы кветак гэтай расліны, якія выкарыстоўваюцца ў парфумерыі і як харчовая прыправа;

3) сорт яблыкаў.

шах

(перс. šāh = кароль)

1) тытул манарха ў некаторых краінах Усходу;

2) нападзенне якой-н. фігуры на караля праціўніка ў шахматнай гульні.

ша́хер-ма́хер

(ням. Schacher und Macher)

разм. махлярская здзелка, лоўкая ашуканская аперацыя.

шахінша́х

(перс. šāh-in-šāh = літар. кароль каралёў)

тытул манархаў у Іране з часоў Сасанідаў (дынастыя іранскіх шахаў 224—651 гг.).

ша́хматы

(перс. śâh mat = шах памёр)

1) гульня двух партнёраў на раздзеленай на 64 светлыя і цёмныя клеткі дошцы 16 белымі і 16 чорнымі фігурамі з мэтай аб’явіць мат каралю праціўніка;

2) набор фігур для такой гульні.