Verbum

шарфю́рэр

(ням. Scharführer)

званне ў СС у фашысцкай Германіі, якое адпавядала званню фельдфебеля.

шархе́бель

(ням. Schärfhobel)

стругальны інструмент (гэбель) для першаснай апрацоўкі драўніны (да неабходнай таўшчыні) і для надання паверхні ўвагнутага профілю.

шарыя́т

(ар. śarāt)

звод мусульманскіх прававых і рэлігійных норм і правілаў, заснаваных на Каране (параўн. адат).

шарэ́нга

(ст.-польск. szeręg, ад венг. sereg)

строй, у якім ваеннаслужачыя размешчаны адзін побач з другім тварам у адзін бок па прамой лініі.

шар’я́ж

(фр. charriage)

геал. вялікае, палогае пакатае насоўванне горных парод на іншыя пароды ў выніку тэктанічных рухаў.

шасі́

(фр. châssis)

1) асноўная частка аўтамабіля і іншых машын, на якой умацаваны рухавік, механізмы, кузаў;

2) узлётна-пасадачнае ўстройства самалёта (верталёта).

шасэ́​¹

(фр. chaussee)

аўтамабільная дарога, пакрытая асфальтам, мошчаная шчэбенем або іншым цвёрдым пакрыццём; шаша.

шасэ́​²

(фр. pas chasse, ад chasser = гнаць)

адзін з самых пашыраных рухаў у бальных танцах у выглядзе спалучэння трох слізгаючых падбіваючых крокаў, якія выконваюцца па схеме: крок, прыставіць, крок.

шатэ́н

(фр. châtain)

мужчына з цёмна-русымі (каштанавымі) валасамі.

шаўро́

(фр. chevreau = літар. казляня)

мяккая тонкая скура хромавага дублення, вырабленая са шкур коз.