Verbum

цэнзіта́рый

(лац. censitarius)

сярэдневяковы селянін (трымальнік цэнзівы), які плаціў натуральны або грашовы аброк (талья, чынш).

цэнзу́ра

(лац. censura)

1) пасада цэнзара 1 у Стараж. Рыме;

2) дзяржаўны нагляд за ідэйным зместам друкаваных выданняў, тэле- і радыёперадач, тэатральных пастановак і інш.;

3) установа, якая займаецца наглядам і кантролем за друкаванай прадукцыяй.

цэно́бій

(гр. koinobios = сумеснае жыццё)

цэнакарпны сухі плод, які распадаецца на 4 долі, напр. у губакветных, бурачнікавых.

цэно́з

(гр. koinos = агульны)

любое згуртаванне арганізмаў; адрозніваюць зоацэнозы, фітацэнозы, мікрабіяцэнозы і інш.; часта цэнозам называюць біяцэноз.

-цэноз

(гр. koinos = агульны)

другая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае паняццю «сукупнасць».

цэнт​¹

(англ. cent, ад лац. centum = сто)

дробная манета ў ЗША, Канадзе, Галандыі і шэрагу іншых краін, роўная 1/100 грашовай адзінкі (долара, гульдэна і інш.).

цэнт​²

(лац. centum = сто)

адзінка частотнага інтэрвалу ў акустыцы, роўная 1/1200 актавы.

цэнта́л

(англ. cental, ад лац. centum = сто)

адзінка вагі ў англійскай сістэме мер, роўная 100 фунтам.

цэнта́ўр

(лац. centaurus, ад гр. kentauros)

тое, што і кентаўр.

цэ́нтнер

(ням. Zentner, ад с.-лац centenarius = які змяшчае сто адзінак)

адзінка вымярэння вагі, роўная 100 кг.